บทที่ 10 วิวาห์ฉุกเฉิน ทวงคืนหัวใจ EP10

สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนว่าผู้ชายคนนั้นกำลังฝืนขีดจำกัดของร่างกายตัวเองอย่างหนัก ภาพที่เขาพุ่งเข้ามาจัดการกับอดีตคนรักเพื่อปกป้องเธออย่างดุดันยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ หญิงสาวตัดสินใจลุกจากเตียง สอดเท้าเข้ากับสลิปเปอร์นุ่มนิ่มแล้วเปิดประตูห้องออกไป

ความมืดและสลัวปกคลุมไปทั่วเพนต์เฮาส์ ทว่าแสงไฟจากช่องว่างใต้บานประตูห้องทำงานปีกซ้ายยังคงสว่างโร่ แก้วกรุณาเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อรินน้ำดื่มใส่แก้ว ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหมุนตัวเดินกลับห้องพัก เสียงของแข็งหล่นกระแทกพื้นดังสนั่นก็แว่วมาจากทิศทางของห้องทำงาน

สองเท้าเล็กชะงักกึก หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม กฎเหล็กที่ห้ามย่างกรายเข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัวถูกโยนทิ้งไปในวินาทีนั้น หญิงสาวรีบวางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์แล้วสาวเท้าวิ่งตรงไปยังห้องทำงานของเขาทันที มือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อกแล้วผลักเข้าไปอย่างแรง

“คุณตะวัน...”

ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและคอยออกคำสั่งบงการชีวิตคนอื่นอยู่เสมอกำลังฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานตัวกว้าง แฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตหล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหินอ่อน แก้วกรุณารีบถลันตัวเข้าไปประคองร่างหนาที่สั่นสะท้านขึ้นมาพิงกับพนักเก้าอี้บุนวม

ทันทีที่ฝ่ามือบางแตะลงบนผิวหน้าและลำคอของชายหนุ่ม เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว ร่างกายของเขาร้อนจัดราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างใน อาทิตย์ตะวันหลับตาแน่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความทรมาน ริมฝีปากหยักลึกที่เคยมักจะเอื้อนเอ่ยแต่คำพูดเชือดเฉือนบัดนี้กลับแห้งผากและสั่นระริก

“ตัวร้อนอย่างกับไฟเลย ทำไมถึงชอบฝืนตัวเองขนาดนี้นะ”

เธอพึมพำด้วยความร้อนใจ ผู้ชายที่เก่งกาจและควบคุมทุกอย่างได้เบ็ดเสร็จกลับปล่อยให้ตัวเองป่วยหนักจนหมดสติคากองงาน แก้วกรุณาพยายามสอดแขนเข้าที่เอวสอบเพื่อพยุงร่างสูงใหญ่ที่ไร้สติให้ลุกขึ้นยืน ทว่าน้ำหนักตัวของเขากดทับลงมาจนเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

“คุณอาทิตย์ตะวัน ลุกขึ้นก่อนค่ะ ฉันจะพาคุณไปที่ห้องนอน” เธอพยายามเค้นเสียงเรียกสติเขา ออกแรงรั้งท่อนแขนแกร่งมาพาดบ่าของตัวเอง

ชายหนุ่มปรือตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ นัยน์ตาของเขาพร่ามัวและไร้ซึ่งความแข็งกร้าวอย่างที่เคยเป็น สติสัมปชัญญะของซีอีโอหนุ่มหลุดลอยไปกับพิษไข้ที่เล่นงานอย่างหนัก เขาครางในลำคอเสียงแผ่ว ทิ้งน้ำหนักตัวพิงร่างนุ่มนิ่มของภรรยาจำเป็นอย่างหมดสิ้นสภาพความน่าเกรงขาม

นี่คือมุมอ่อนแอที่สุดของอาทิตย์ตะวัน มุมที่เขาซ่อนเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบมาตลอดชีวิต และแก้วกรุณากำลังเป็นคนแรกที่ได้เห็นและสัมผัสความเปราะบางนั้นอย่างใกล้ชิดที่สุด

หญิงสาวกัดฟันรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี ประคองร่างของชายหนุ่มให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวเขาผสมผสานกับไอร้อนจากพิษไข้ลอยมากระทบจมูก ความเงียบสงบของค่ำคืนนี้กำลังจะทำลายกำแพงน้ำแข็งที่กั้นขวางความรู้สึกของคนทั้งสองลงอย่างช้าๆ

กว่าที่แก้วกรุณาจะพยุงร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์ตะวันมาถึงเตียงนอนในห้องพักของเขาได้ หญิงสาวก็หอบเหนื่อยจนแทบหมดแรง เธอค่อยๆ วางร่างหนาลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม จัดแจงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกสองสามเม็ดเพื่อให้หายใจได้สะดวกยิ่งขึ้น ไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากผิวเนื้อตอกย้ำให้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังเผชิญกับพิษไข้ที่รุนแรงเพียงใด

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมกะละมังใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็ก เมื่อกลับออกมาเธอก็นั่งลงบนขอบเตียง บิดผ้าหมาดๆ แล้วเริ่มซับลงบนใบหน้าคมคายอย่างแผ่วเบา อาทิตย์ตะวันหลับตาพริ้ม คิ้วเข้มที่เคยมักจะขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลาเริ่มคลายตัวลงเมื่อได้รับความเย็นสบายจากผ้าขนหนู

“คนบ้างาน เก่งนักก็อย่ามานอนซมแบบนี้สิ” เธอพึมพำเสียงเบาขณะซับผ้าลงบนซอกคอและแผงอกกว้างที่โผล่พ้นสาบเสื้อ

การได้ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาในระยะประชิดขณะที่เขากำลังไร้พิษสงเช่นนี้ ทำให้หัวใจของแก้วกรุณาแกว่งไกวอย่างประหลาด รอยสักมินิมอลรูปเข็มทิศเส้นบางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าบริเวณซี่โครงซ้ายปรากฏแก่สายตา มันดูโดดเดี่ยวและลึกลับราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวบางอย่างที่เขาเก็บงำไว้ส่วนลึกของหัวใจ เธอไล้ปลายนิ้วไปตามรอยสักนั้นอย่างลืมตัว สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นภายใต้ผิวเนื้อร้อนระอุ

การกระทำแสนอ่อนโยนของเธอราวกับเป็นน้ำทิพย์ชโลมจิตใจที่เหนื่อยล้าของซีอีโอหนุ่ม อาทิตย์ตะวันขยับตัวเล็กน้อย มือหนาที่วางอยู่บนเตียงควานสะเปะสะปะก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของแก้วกรุณาไว้แน่น หญิงสาวสะดุ้งตกใจ พยายามจะชักมือกลับ ทว่าแรงบีบรัดที่แม้จะเกิดจากคนป่วยก็ยังคงหนักหน่วงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้

“อย่าไป” เสียงทุ้มพร่าแหบโหยดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ชายหนุ่มละเมอด้วยพิษไข้ นัยน์ตาสีเข้มยังคงปิดสนิท ทว่าคิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันด้วยความเจ็บปวดราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้าย “อย่าทิ้งฉันไป”

หัวใจของแก้วกรุณากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าในอดีตผู้ชายคนนี้เคยถูกผู้หญิงที่เขารักที่สุดหักหลังและทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียคงยังฝังรากลึกอยู่ในจิตใจของเขา หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจวางมืออีกข้างทาบทับลงบนหลังมือหนา บีบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม